ÇOCUK BU DARALIR
      SEZER ODABAŞIOĞLU 
       Otobüs hıncahınç doluydu. Koridorda ördek yolcular da vardı. Kent dışındaydık ve gün kararıyordu. Yolcular sessiz ve rahattı. Bir ben rahat değildim. Sıkıştırıyordu. Hem de acı acı sıkıştırıyordu. Tüm rahatım kaçmıştı. Koltuğumda yekiniyor, ona karşı koymaya çalışıyordum. Bedenime ateşler basmıştı. Gözlerim yanıyor, bedenim kasılıyor, dudaklarım kuruyordu. O ise sıkıştırdıkça sıkıştırıyordu. O beni sıkıştırdıkça, ben de kucağımdaki küçük kızımı sıkıştırıyordum. Daralan küçük Nadide:

“Daraldım baba,” diye feryadı atınca:
     “Ne?.. Daraldın mı? Sırası mıydı şimdi,” diyerek çıkıştım.

Fırsattı bu; kaçırır mıyım? Çocuk aptal aptal yüzüme bakarak ağlamaklı bir sesle:

“Ama baba,” diyebildi.

“Sus, konuşma!.. Zamanı mıydı şimdi,” diye kızdım.

Küçük kızım yüzüme şaşkın şaşkın bakarken, uzun süredir camdan dışarıyı seyreden eşim, ilgilendi sonunda:

“Ne var Cemil?.. Ne diyor,” diye sordu.

“Ne diyecek!.. Daraldım, diyor,” diye kızdım.

Çocuk iyiden iyiye bönleşmiş, kıpkırmızı kesilmişti. Bir annesine, bir bana bakıyordu.

Eşim:

“Ama çocuğum... otobüs bu. Durur mu hiç,” deyince, ben sevinçle ve heyecanla:

“Durur!.. Durur! İhtiyaç bu... Zamanı, mekanı mı olur? Hem, nihayet bir çocuk bu,” diyebildim.

Yine sıkıştırıyordu. Acılı ve ağrılıydı. Zorlanıyordum. Ter basmıştı, üstelik.

Eşim, fısıltıya benzer bir sesle, Nadide’ye:

“Büyük mü?.. Küçük mü,” diye sordu.

Ben, hemen:

“Büyük, büyük,” diye atıldım.

Nadide şaşkındı. Olan bitene bir anlam arıyordu. Dudakları büzülmüş, bakışları nemlenmişti.

Eşim:

“Aksiliğin böylesi görülmüş değil,” diye yakındı.

Koridordaki ördek yolculardan biri:

“Bir aksilik mi var, beyefendi,” diyerek durumla ilgilendi.

“Var ya... Hem ne aksilik!.. Böylesi düşman başına,” diye yakındım.

“Nedir aksilik, beyefendi?”

“Çocuk daralmış...”

“Çocuk bu... Daralır, daralır,” diyerek yılıştı adam.

Onun yılışması, öfkemi ve acımı daha bir artırdı. Sinirlendim.

Eşim:

“Kakan mı var, yavrum,” diyerek sıkıştırınca, kızım dudakları büzük büzük:

Hayır, yok anne,” dedi.

Ben öfkelendim. Hem nasıl öfkelendim:

“Ne demek, yok? Var işte!.. Hem de nasıl var!”

Çocuk, aptal aptal yüzüme bakınca:

“Sen benden iyi mi bilirsin,” diyerek alttan aldım.

Eşim, durmadan:

“Allah!.. Allah!.. Ne iştir bu, yarabbi,” diyerek hayıflanıyordu.

Bizim gürültülerimizi, devinimlerimizi durmadan aynadan dikizleyen şoför, arada bir başını sallıyordu.Yolcular da artık bizimle ilgilenmeye başlamıştı. Arka koltuklardaki yolcular, durmadan birbirlerine soruyor, aralarında konuşuyorlardı.

“Ne olmuş?.. Ne var?”

“Çocuk daralmış.”

“Daralmış mı?”

“Yok canım... Zamanı mı şimdi?”

“Bunun zamanı olmaz ki...”

“Ne olacak şimdi?”

Kıvırcık saçlı genç yolcu:

“Otobüsü durduralım... Çocuk ihtiyacını gidersin. Olsun bitsin bu iş,” dedi.

Arkalardan biri:

“Kaptan,” diye bağırdı.

Otobüs muavini:

“Hop abi!.. Bi durum mu var,” diye kaba kaba seslendi.

Eşim, nazik ve şaşkın:

“Var ya,” diye mırıldandı.

Şoför aldırışsız, otobüsü kullanıyordu. Aynı hizadaki koltukların birinde oturan süslü hanım, eşime doğru eğilerek:

“Çocuk rahatsız falan mı, hanımefendi,” dedi.

Eşim:

“Hiç rahatsızlığı falan da yoktu ama,” diye yanıtlayınca, ben atıldım:

“Rahatsız!.. Rahatsız!.. Hem de nasıl rahatsız. Yoksa, durup dururken,” dedim, yana sarkarak.

Süslü hanım, yanında oturan erkeğe:

“Çocuk rahatsızmış,” diyerek ağzını kapatıp kahkaha atınca, bütün cinlerim tepeme üşüştü.

Muavin, şoförün kulağına bir şeyler mırıldanıyordu. Sevindim. Durumu biraz daha açıklığa kavuşturmak için:

“Şoför bey, mümkünse tabiî... Çocuk, bu. Uygun bir yerde dursanız, diye nazik nazik konuştum.

Şoför, hiç ses etmeden öndeki otobüsü sollayıp geçerken, Nadide’ye sevinçle:

“Hadi kızım... Toparlan da inelim,” dedim.

Kızım, mahcup ve öfkeli:

“Ama, baba!..  Yok ki,” diyerek itiraz etti.

Ama, ben:

“Var, var, kızım... Sen benden iyi mi bilirsin,” diye üsteledim.

Şoför, otobüsü durdururken:

“Beyefendi!.. Çocuk, yok diyor ama, deyince, Nadide, daha bir diklendi:

“Yok tabiî,” dedi.

Kızmıştım. Kaşlarımı çattım. Çocuk korktu. Çaresiz kıpırdandı. Yolcular da, işe burnunu sokmaya başlamıştı. Arkalardan bir ses:

“Çocuk, yok, diyor; baba, var, diyor... Ne iştir, bu,” dedi.

“Çocuk, bu... İhtiyacı olmadığını bilmez mi hiç?”

“Yok diyorsa, yoktur.”

“Yok canım, çocuk yanılabilir.”

Bu konuşmaları yarım yamalak işitebiliyordum. Yine daralmıştım. Sıkışık durumdaydım. Hızlı da hareket edemiyordum. Küçük Nadide, otobüsten çoktan inmişti. Aşağıda öfkeli ve küskün bana bakıyordu.

“Yürü kızım,” dedim.

“Ama baba, yok ki,” dedi.

“Yoksa yok... Sen karışma, düş önüme,” diye gürleyince, çocuk hızlandı.

Ortalık karamıştı. Uygun bir yer aramak için otobüsten epeyce uzaklaşmıştık. Nadide

arkada kalmıştı. Artık, ona ihtiyacım yoktu ki... Uygun bir yer bulunca hemen oturdum. Bağırsaklarım buruyordu. Ama gene de rahatlamıştım. Neredeyse...

Gecikmiştim. Kızım, durmadan:

“Hadi baba!.. Çabuk  ol,” diyerek acele ediyordu.

Ben ses çıkarmıyordum. Rahattım. Bir kez otobüsten inmiştik; beklerlerdi.

“Hadi baba!.. Şimdi otobüs kalkacak.”

“Kalkmaz, kalkmaz... korkma kızım,” diye mırıldandım karanlıkta.

Şoför, korna çalıyordu durmadan. Kızım telaşlı; ben rahattım. İşimi bitirince:

“Hadi kızım, sen de otur,” dedim.

“Ama baba, yok ki...”

Kızım, karanlıkta otobüse doğru yönelerek:

“Yok işte!.. Zorla mı baba,” diye kızgın kızgın konuşunca:

“Peki, sen bilirsin kızım. Ama bak, karışmama... yolda şu, bu, dersen,” diye çıkıştım.

İyice rahatlamıştım artık. Hızla otobüse doğru koştuk.  Korna sesi kesilmemişti. Far ışığında bizi görünce, kornaya basmaktan vazgeçti, şoför. Biz biner binmez, otobüs yola çıktı hemen. Yolcular durmadan bizi süzüyorlardı. Kızım bir daha benim kucağıma oturmadı. Annesinin kucağına oturdu.

.............................

Ne süredir yoldaydık, bilmiyorum. Koridor lâmbaları sönüktü. Otobüste bir sessizlik almış yürümüştü. Uzaklarda, arada bir yıldızlara benzeyen ışıklar görünüyordu. Bunlar, çok uzağından geçip gittiğimiz yerleşim bölgelerinin ışıklarıydı. Karanlıkta bu ışıkları izlemek pek hoşuma giderdi.

Eşim arada bir uyukluyor, sonra gözkapaklarını güçlükle açıyordu. Uyumamak için direniyor gibiydi.

Küçük Nadide ise, elleriyle ön koltuğa sıkı sıkı sarılmış, bazen far aydınlığında yolu izliyor, bazen de aşağılarcasına kaçamak bakışlarla beni süzüyordu. Neşesizliği üstündeydi. Bense aldırışsızdım. Koltuğuma pek rahat gömülmüş gitmiştim. Kendisiyle ilgilenmiyor gibi davranmama karşın, durum öyle değildi. İlgileniyordum. Hem de en küçük devinimine dek ilgileniyordum.

Birden annesinin kucağından kaydı. Telaşlıydı. Eşim de gözünü açmıştı:

“Ne var, ne oldu kızım,” diye sordu.

Küçük Nadide, annesinin kulağına:

“Tuvaletim var, anne,” diye fısıldadı.

Eşim şaşkın, telaşlı:

Ne?.. Yine mi,” diye çığlık attı.

Çocuk küskünleşti. Uyumayan yolcular çığlıkla ilgilendiler.

“Aklına getirme... Düşünme, unutursun,” diye uyarıda bulundu, annesi.

Çocuk zor durumdaydı, belliydi. Mahcuptu, telaşlıydı ve ağlamaklı olmuştu.

“Üzerime mi yapayım, anne,” deyince, eşim, yardım ister gibi yüzüme baktı.

Ama ben:

“Ben sana demedi mi kızım?.. Yolculuk bu!.. Yolda ona, buna, olur olmaz yerlerde otobüs durmaz, diye... Söz dinlemeyenin hali budur işte,” diyerek Nadide’ye çıkıştım.
    Uyumayan ya da gürültülerimizden uyanan bazı yolcular, alçak sesle birbirleriyle konuşuyorlardı.
      “Yine ne var?.. Ne olmuş?”
      “N’olacak!.. Yine o aynı çocuk, yine aynı dert.”
      “Ne derdi?..”
      “Tuvalet derdi..”
      “Belediye otobüsü mü, bu?.. Her istenilen yerde dursun...”
      Darda kalan küçük Nadide, yardım istemek için bana döndü:
      “Baba, çok sıkıştım,” dedi.
      “Sık dişini biraz kızım.”
      “Ama baba!.. Çok sıkıştım.”
      “Başka şeyler düşün, oyalan,” dedim.

Ama, bir o çaresiz ve güç durumda değildi. Ben de aynı durumdaydım. İkinci kez, aynı istekle otobüsün durmasını nasıl isteyebilirdim?..
      Küçük Nadide, dudaklarını koparırcasına ısırıyor, arada bir içini çekiyordu. Güç durumdaydı. Biliyor ve anlıyordum. Ama bir şeyler yapabilme cesareti ve çabası da göstermiyordum.
     Arkalardan gelip başucumuza dikilen genç muavini görünce sevindim. Yüzüne baktım. Ama o:
      “Naylon mu istediniz, abi,” diye sordu, canım sıkıldı.
      “Hayır... Çocuk daralmış da,” dedim.
      Muavin hoşnutsuzlukla yüzünü buruşturdu:
      “Yine mi,” dedi. “Oğlakçı’ya dek sabretsin artık, abi. Geldik... Geliyoruz. Yirmi dakika mola vereceğiz. Çare yok, o zamana dek bekleyecek.”
      Umursamaz tavrı canımı sıkmıştı...
     Çocuk da çok sıkışık durumdaydı, belliydi. Dudağını koparırcasına ısırıyordu. Mahcup, telaşlı ve yalvarırcasın:

“Baba,” dedi.
      “Çocuk fena sıkıştı ama, kardeşim!.. Kaptan arabayı bir kenara çekse de...”
      “Mümkünü yok abi, geciktik zaten.”
      “Ama kardeşim, çocuk bu...”
    “Belediye otobüsü bile her istenilen yerde durmaz, abi... Çaresi yok. Oğlakçı’ya dek sabredeceksiniz,” dedi ve arkalara doğru gitti.
     Kızıma:
     “Sabret biraz, kızım. Az kalmış. Oğlakçı mıdır, nedir... Orada çişini yaparsın,” demekten başka bir şey gelmedi elimden.
     Çok uzaklarda ışıklar parıldıyordu. Oğlakçı’nın ışıkları olabilirdi.
    “Bak Oğlakçı’nın ışıkları göründü... Az kaldı kızım,” diyerek çocuğu rahatlatmak istedim.
    Çocuk küskün küskün yüzüme baktı. Gerilmiş bedeni birden gevşedi. Ağlarcasına:
      “Baba,” diye bağırdı.
      “Ne var kızım?..”
      Çocuk:
      “İşedim baba,” diyerek ağlamaya başladı sonunda.
      Şaşırdım:
      “Ne?.. İşedin mi,” dedim.
      Uyuklayan eşim, uykulu gözlerle bakınca:
      “Uyan hanım!.. Çocuk işemiş,” dedim, ona da.
      Eşim, uykulu uykulu:
      “Ne dedin?.. İşemiş mi,” diye sordu.
      Çocuğa da:
      “Terbiyesiz,” diyerek çıkıştı.
      Küçük Nadide içini çeke çeke ağlamaya başladı.
      “Sus!.. Bir de ağlama!”
      Uyumayan ya da gürültülerimize uyanan bazı yolcular, sesli sesli gülüyorlardı.
      Eşim, kendi kendine:
     “Yemin olmasın ama, söz olsun... Bundan böyle çocukla yolculuğa çıkmam,” diye mırıldandı.
    Görünen ışıklara yaklaşmıştık. Oğlakçı’ya vardığımızda, ilk işim, hemen tuvalete gitmek olacaktı.