NADİR BEY GİBİ DÖVERİM HA
      SEZER ODABAŞIOĞLU
     Çalışma arkadaşlarıma çatık kaşla bakıp masama oturdum. İlk, o ilgilenmişti. Süzüyordu. Bir iki belge karıştırdım. Masaya, ‘pat’ diye vurdum, belgeleri. Duysun diye de bağıra bağıra:

“Allah kahretsin,” dedim.

İlgisi, merakı artmıştı. Masadan masaya, ‘bunun nesi var,” gibilerinden kaş, göz ve dudak işareti yapıyordu.

Aramıza yeni katılmıştı. Cafer. Memuriyetliğinde de yeniydi. Toydu, saftı da üstelik. Gözünde de pek büyütmüştü beni. Bana karşı oldukça saygılıydı. Daha doğrusu, hemen her gün bir yenisini anlattığım dayak öykülerime.

Yavaşça toparlandı. Ali Bey’in kulağına bir şeyler fısıldadı. Ali Bey, dudak bükerek kalktı. Birlikte geldiler. Ayaktaydılar.

Ali Bey:

“Hayrola Nadir Bey kardeşim... Sabah sabah sinirlenmişsin gene. Hayırdır inşallah,” deyince:

“Yok bir şey Ali Bey,” dedim.

“Var, var,” dedi. “sende bir şeyler var. Çok sinirlisin. Burnundan soluyorsun, baksana.”

“Kim?.. Ben mi burnumdan soluyormuşum? Niye burnumdan soluyayım!.. Basarım dayağı, olur biter!.. Bir eksik etek için niye kendimi sinir edeyim... Yesin dayağı, zırlasın dursun.”

Cafer, dayak sözünü duyunca şaşırdı:

“Gene yengemizi mi dövdün, Nadir Bey?.. Ama, bu yaptığın ayıp senin,” diye çıkıştı. “Hem, dayak çözüm getirmez ki...”

Bu arada, öteki  çalışma arkadaşlarım da toplanmıştı çevreme. Ama, onların toplanmaları meraktan değildi.

“Öyle değil mi, Ali Bey,” dedi, Ali Bey’e.

“Doğru söylüyorsun ama,” dedi. “Nadir Bey, bizden iyisini bilir. Yengeyi dövdüyse boşuna dövmemiştir.”

Ali Bey de, benden yana olunca:

“İkinizin mayası aynı zaten,” diye çıkıştı.

“Bunun maya ile ilgisi yok ki,” dedim. “Erkek, evde saygın olmalı.”

“Ne yani... Evde saygın olacağız diye her gün karılarımızı mı dövmeliyiz,” diye karşı çıktı.

“Her gün değil,” dedim. “arada bir... Arada bir atılan dayak, evde erkeğe saygınlık kazandırır. Erkek, erkek olduğunu anlar.”

“Ne yani... Biz evde saygın değil miyiz, sence Nadir Bey,” diye direndi. “Biz erkek değil miyiz şimdi?”

“Hem, bazı kadınlar, dayaktan hoşlanır,” dedim. “Mesela, benimki dayaksız duramaz. Dayak yemek için can atar.”

Şaşırdı:

“Nasıl can atar, yani,” dedi.

Hulusi Bey gülerek:

“Suç işler, herhalde,” diyerek söze karıştı.

Cafer Bey başını eğdi ve:

“Yengeniz hiç suç işlemez ki,” dedi.

“Hiç suçsuz kadın olur mu?.. Sen, suçunu aramamışsındır da ondan,” diye atıldım. “Kadın kısmının attığı adım bile suç sayılabilir.”

“Olmaz öyle şey,” diye çıkıştı.

“Niye olmasın?.. Maksat dayak atmak, değil mi? Suçu yoksa, suça yöneltirsin... Sonra, basarsın dayağı!.. O kadınlığını anlar, sen de erkekliğini kanıtlarsın.”

“Erkekliğin kanıtı, dayak atmak, öyle mi?”

“Arkadaşlar, beni bilirler,” dedim. “Benim felsefem de bu, işte... Bu yüzden, benim evdeki saygınlığımdan hiç kuşkum yoktur.”

Rahat ve kesin konuşmalarımdan, kabarık kabarık durmamdan oldukça etkilenmişti.

“Sabah, sabah, yengemiz ne suç işlemişti ki, Nadir Bey,” diye sorunca,

“Hiç,” dedim.

“Bir hiç için mi, yengemizi hırpaladın yani, Nadir Bey?.. Aşk olsun sana!.. Yazıktır be, kadına,” diyerek  hem çıkıştı, hem de acıdı.

“Bilirim,” dedi, Şakir Bey. “Nadir Bey’i... Öyle beri beter dövmedikten sonra bırakmamıştır elinden. Şöyle evire çevire...”

“Ellerin dert görmesin, Nadir abi,” dedi, Hulusi Bey.

“Vur!.. İyi vur ki, görmesin karakolu,” diye birazcık zevzeklenince, öyle kötü hiddetlendi ki, sormayın.

“Beyler, beyler!.. Utanın biraz! Ayıptır!.. Yangına körükle gidilmez,” diyerek çıkıştı, arkadaşlara.

Arkadaşlarla oldu bu iş gibilerinden işaretleştik. Ama o sinirinden fark etmedi.

“Ata tımar; kadına dayak gerek,” dedi Şakir Bey, konuyu kızıştırmak için.

“Bu sözün, her kadın için geçerli olamaz,” dedi, Cafer Bey. “Benim, tek tokat vurmuşluğum yoktur yengenize... Gene de saygısında kusuru yoktur.”

“Sen öyle san, Cafer Bey!.. Sen desene: Dizginler yengemizin elinde. Birbirimizi kandırmaya ne hacet,” deyince Cafer Bey, gülüştük.

Gülüşlerimiz çileden çıkarıcı ve alaylıydı.

“Şimdi, saçmaladın işte Şakir Bey,” dedi öfkeyle.

Kızınca kanlı yüzü daha bir kızardı. Savunması kanıtsız kalan sanıklar gibi rahatsızdı. Elbirliğiyle gene etkilemiştik, sonunda. Rahat ve kendimizden emindik. Tek tek inceledi kuşku ile bizleri. Sonra:

“Kuşku yok, biz de erkeğiz,” dedi. “Kendimiz kanıtlamak için de, dayağa başvurmuyoruz. Yengeniz de pek öyle geçimsiz biri değildir.”

“Şimdi ayıp ettin ama, Cafer Bey,” diye atıldı Ali Bey. “Ne yani, seninki geçimli de, bizimkiler geçimsiz mi?”

Cafer Bey şaşırdı, Ali Bey’in tepkisine.

“Ne?.. Sen de mi Ali Bey,” dedi.

“Ne sandındı, Cafer Bey?.. Karısını dövmeyen erkek olur mu,” dedi Ali Bey. “Arada bir ben de okşarım.”

“Ben de,” dedi Hulusi Bey, onurla.

“Benim neyim eksik... Ben de,” dedi Şakir Bey.

“Ben de.”

“Ben de.”

Cafer Bey, huzursuzlandı. Dairede karısını dövmeyen tek erkek olmanın saçma ezikliğini duyuyor gibiydi ve abartı değil, omuzları düşmüştü.

“Suçsuz yere dövemem ki,” diye aptalca bir laf edince, saldırılarımız gene başladı:

“Sen de suçunu bul, ya da yarat,” diye akıl verdim hemen.

“Ama, öyle saygılıdır ki...”

“Hepimizinki saygılıdır.”

“Bir dediğimi ikiletmez...”

“Bizimkiler de...”

“Bana hiç karşı gelmez.”

“Bizimkiler de karşı gelmez.”

Kuşkulandı.

“Ya, o atılan dayaklar?..”

“O başka... Dayak kanıttır.”

“Ne kanıtı?..”

“Erkeğin evdeki egemenliğinin kanıtı.”

“Dayak!.. Çok saçma bir şey,” diye direndi. “Ben yapamam.”

Sıkılmıştı. Yavaş yavaş geri çekildi. Masasına yaklaşmıştı. Ardından yürüyüşünü bir süre izleyen Ali Bey:

“Sen ne şeytansın, Nadir Bey... Gene suyunu bulandırdın Cafer Bey’in. Bir gün yengemizi döverse hiç şaşmam,” dedikten sonra gülerek uzaklaştı.

Ötekiler de çevremden dağıldılar, sonunda...

Cafer Bey, son günlerde oldukça değişmişti ve görünüyordu. Oldum olası sessiz ve suskundu, biliyorduk. Ama, bu sıralarda çevreyle olan ilgisini de tamamen kesmişti. Sakallı, kırmızı, damarlı yüzü; son günlerde, üzerinden çıkartmadan yattığını düşündüğüm, kırış kırış ve kirli yakalı gömleği ve dağınık saçlarıyla acınacak durumdaydı. Bizlere de, o denli kötü ve sert bakıyordu ki, yanına yaklaşmaktan çekiniyorduk. Öncelikle, ben...

İlk kez gecikmişti. Oysa, oldukça dakikti. Gözlerinin altları şiş şişti. Masalarımızdan izliyorduk. Masasında biriken belgeleri ilgisiz ilgisiz, öylesine karıştırdı. Bıraktı. Uykusuz görünüyordu. Ali Bey’in işaretiyle masalarımızdan kopup gittik yanına. Suskunduk.

“İlk kez gecikiyorsun Cafer Bey, hayrola,” dedi Ali  Bey, bizlere bakarak. “Halin de hiç hoş değil.”

“Çalar saatim tamirde de,” dedi, kötü bir sesle.

“Ya yenge,” diye sorulunca, gözümün içine öyle bir baktı ki,  çekindim.

“O da gitti,” dedi.

“Nereye gitti,” diye sordu, Hulusi Bey.

“Ailesinin yanına gitti,” dedi üzgün bir sesle.

“Gittiyse gitti... Ne o, dayanamadın mı özlemine?.. Ne çabuk, Cafer Bey!.. Üzülme, döner,” diyerek takılmak istedi, Hulusi Bey.

Ölgün bir sesle:

“Dönmez arık,” deyince, şaşırdık.

Arkadaşlar yüzüme bakıyorlardı. Utancımdan başımı eğdim. Kendime olan güvenimi , saygımı yitirdim. Eski canlılığım kalmamıştı.

Arkadaşlar:

“Döner, döner, üzülme...”

“Dönmeyecek ne varmış ortada?.. Döner.”

“Kötü mü?.. sen de bekarlığın tadını çıkarırsın,” diyerek  teselli ettiler, takıldılar. Ama, ben bir şey diyemedim.

“Bunca yıllık karımı bilmez miyim?.. Dönmez diyorsam, bilin ki dönmez o, arkadaşlar,” diye kesin konuşunca meraklandık ve şaşırdık.

“Senin dilini altında bir şeyler var, Cafer Bey... Anlat, biz de bilelim,” dedi, Şakir Bey.

“Neyi anlatayım? Eşekliğimi mi?.. Kafasızlığımı mı? Oyununuza geldim işte,” diye suçladı kendini. “Pekala, anlatayım da, erkekliğimi mi kanıtladım, yoksa aptallığımı mı!.. Dinleyin, siz karar verin artık.”

Tepkilerimizi ölçmek için tek tek süzdü bizleri. Dinlemeye hazır olduğumuzu anlayınca:

“O gün,” dedi. “müthiş bir dayak atma dürtüsü, isteği vardı, içimde. Karımsa her zamanki gibi güler yüzlüydü. ‘Hoş geldin, bey,” dedi. Sertçe: ‘Hoş bulduk!.. Hoş bulduk,’ dediğimde şaşırdı, ama ses çıkarmadı. Sevecendi, oldu bitti. Gülümsedi. ‘Bugün sinirli gibisin, Cafer,’ diye ilgilendi. İlgisi bile sıkıyordu. Ama, o farkında değildi. Sert sert baktım. Yanıt vermedim ya, o, sinirli olduğuma yorumladı. ‘Bugün dairede bir şeyler olmuş, galiba,’ diye yorum yapınca, gene sert sert: ‘Olmadı bir şey,’ dedim. ‘Olmuş, olmuş, dairede bir şeyler olmuş,’ diye üsteledi. ‘Üsteleme!.. Nadir Bey gibi döverim ha,’ diye tehdit ettim. Aptallaşmıştı. Yüzüme tuhaf  tuhaf  baktı. Ama ses çıkarmadı. Gidip terliklerimi getirdi. Gazetemi elime verdi. Gazeteyi hışırtıyla fırlattım. ‘Yorgunsun sen Cafer,’ diyerek alttan aldı. Oldukça da şaşkındı. Çevremde fır dönüyordu. Bu da ona dayak atma isteğimi kamçılıyordu. ‘Sana, bir yorgunluk kahvesi yapayım; sinirlerin yatışsın ha,’ deyince, ‘Kahve mahve istemez,’ diye bağırdım. ‘Hem, üstüme pek fazla gelme!.. Nadir Bey gibi döverim ha,’ diye uyardım. Ses çıkarmadı. Sabrı, sabrımı taşırıyordu. Ben sert, o yumuşaktı. Yumuşak davranışları, dayak atmamı engelleyecek diye de korkuya kapılıyordum. Dayaktan vazgeçtim, tek tokat olsun atmalıydım. Dayak atma isteğiyle yanıp tutuşuyordum. Dayak atma tutkusu sarmıştı, bedenimi. Tansiyonum da yükseliyordu. Mutlaka bir şeyler yaratmalı, suçlamalıydım. Birden, televizyonun üstündeki vazoya ilişti gözüm. ‘Televizyonun üstünde, vazonun işi ne?!.. Çabuk, kaldır onu, oradan,’ diye bağırdım. ‘Ama Cafer, o vazo, hep televizyonun üstünde değil miydi,’ diyerek karşı çıktı. Haklıydı kadıncağız. Ama, gene de: ‘Konuşma!.. Nadir Bey gibi döverim ha,’ dedim. Sonra, o: ‘Sen iste, şekerim,’ dedi. ‘Ben şimdi kaldırırım.’ Koştu, vazoyu televizyonun üstünden aldı. Çılgına döndüm. Ne kadındı!.. Taş mıydı, bunca kabalığa, sertliğe, hele hele haksızlığa dayanacak? Yoksa, pamuk muydu?.. Yumuşacık. ‘Bırak, vazoyu yerine,’ diye kızdım. Aptal aptal yüzüme bakıyordu. ‘Bakma öyle yüzüme!.. Şimdi Nadir Bey gibi döverim ha,’ diye tehdit ettiğimde biraz değişti. Tahrik olmuştu, sonunda. ‘Sende bir tuhaflık var bugün, şekerim. Doktor ister misin,’ dedi, yumuşacık bir ilgiyle. Sinirden göz kapaklarım seğiriyordu. ‘Nadir Bey gibi döverim ha!.. Ne doktoruymuş,’ diye bağırdım.”

Biraz soluklandı. Uykusuz, kanlı gözlerini ovuşturdu. Dinleyicilerini süzdü. Gevşemişti ve rahattı.

‘Nadir Bey gibi döverim ha!.. Çabuk, bana kahve yap,’ diye bağırdım. Tam mutfağa girerken: ‘Gel!.. Vazgeçtim,’ diye seslendim, bu kez. Bir sertleşiyor, bir yumuşuyordum. Şaşkın, meraklı, umarsız, yüzüme bakıp: ‘Sen aklını mı oynattın, Cafer?.. Bir, kahve yap diyorsun; bir, vazgeçiyorsun... Neyin var? Çıldırdın mı sen?.. Üstelik, bir (Nadir Bey gibi döverim ha,) tutturmuşsun, söylenip duruyorsun. Nedir bu?!.. Döv de, kurtul bari,’ dedi ve kışkırtıcı bir biçimde dikleşti. ‘Haydi vur,’ deyince, ‘Çekil karşımdan!.. Nadir Bey gibi döverim ha,’ diyerek kendimi tutmaya çalıştım. Ama, bu kez, kendini tutamıyordu. ‘Haydi, ne duruyorsun?!.. Vursana!.. Vursana,’ diye ısrar edince, bir tokat attım... Ve rahatladım.”

Çok kötü olmuştum. Sessizce arkadaşlardan ayrıldım. Cafer Bey susmamıştı. Hararetli hararetli durmadan konuşuyordu.