VALİZ  
   SEZER ODABAŞIOĞLU
    Eşim, pencere kenarından bir türlü ayrılamıyordu. Dahası, kendi kendine de konuşup duruyordu:

    “Allah, Allah...Valla sapasağlam valiz, bu. Sapasağlam valiz, çöpe atılır mı hiç? Ver bir yoksula sevabına, kullansın... Değil mi ama? Ceviz yeşili rengi de pek güzelmiş. Çok da sağlam bir şeye benziyor. Sapı da sağlam inan olsun. Dışı sağlam olanın içi de sağlamdır kesin. Eee, varsıllık işte...Varsılın  çöpü de, böyle sağlam bir valiz olur; değil mi ama. Eee, doğru tabiî, varsılın çöpü bizimkiler gibi çerçöp olacak değil ya. Niyazi Bey, gel bir de sen bak, Allah aşkına.”

     Yanına gitmesem olmazdı şimdi. İncinip kırılabilirdi. Umarsız kalkıp yanına gittim.

    “Şu valizin güzelliğine bir bak, Niyazi Bey,” dedi. “Yepyeni valiz, çöpe atılır mı hiç? Müsrif, valla müsrif bunlar. Kendin kullanmayacaksan, bari birilerine ver de sevaplan... Değil mi ama.”

    Çöp niyetine atılan valiz benim de ilgimi çekmişti. Valiz, gerçekten de yeni ve çok güzeldi. Şaşkınlıkla burnumu cama dayadım ve birden onu sahiplenme düşleri kurmaya başladım.

    Eşim:

    “Birazdan yok olur bu valiz, valla... İnip alsak mı? Ne dersin bey? Çöp karıştırıcıları alıp giderse üzülürüm, valla. Bir yoksul alıp kullansa neyse ne de, şimdi onu çöp karıştırıcıları alıp giderler...Kendileri de kullanmazlar, gidip eskicilere satarlar. En iyisi, aşağıya inip onu oradan almak. N’olacak sanki? Biz almasak mutlaka birileri gelip alacak onu, oradan. Dahası, bize çok gerekli. Biz kullanmasak da olur. Ama, kızın valizi yok... O kullanır. Git!..Şunu al, gel bari Niyazi Bey,” deyince şaşkına döndüm.

     Dahası, çok  heyecanlandım ve korktum:

    “Kim?... Ben mi onu oradan alıp geleceğim,” dedim korkuyla. “Sen, bunu benden nasıl istersin? Şaşırdın galiba sen, Tülay Hanım. Mümkün değil, bu! Cıık, cıık, cıık.”

    Eşim, tepkime şaşırdı. Biraz da çekindi:

    “Komşulardan utanmasam, çekinmesem  ben alıp gelirim. Ama, ne yapayım, utanıyorum işte,” dedi.

    “ Sen utanırsın da ben utanmaz mıyım, hanım? Dün bir, bugün iki... Yeni taşınmışız şuraya. Bir gören olsa hakkımızda ne düşünür, ne der  sonra? Emekliysek o denli de değil. Bizim de bir onurumuz var... Değil mi ama. Hem, pek de yeniye benzemiyor. Yeni olsaydı, atarlar mıydı hiç? Eskidir, mutlaka eskidir bu. Yoksa, bu  insanlar çıldırmış mı ki, yeni valizi sokağa atsınlar,” diyerek karşı çıktım ve yerime oturdum.

    Eşim Tülay, oldu bitti ısrarcının biriydi zaten:

    “Atar, atar bu insanlar. Varlık bu. Varlık, insanı böyle şaşırtır işte. İnsanlar, modası geçti diye koltuklarını yenilemiyorlar mı,” dedi.

    Sonra, karşıdaki apartmanların pencerelerini  kolaçan etti:

    “Bir de sen bak bey... Komşular bakıyorlar mı,” diyerek gözlüğünü düzeltti. “Gözlerim pek iyi görmüyor. Bakan yoksa, ben inip alacağım valizi. Şimdi çöp karıştırıcıları gelir, alıp giderler. Bize de üzülmek kalır.”

    “Şaşırma hanım!... Çekil pencerenin önünden.. Otur bir yere. Komşulara dedikodu malzemesi olacağız.. Bir valizdir tutturdun, gidiyorsun. Hem, eskidir o valiz. Eski olmasa atmazlar,” dedim.

    Ama, o umursamadı ve pencerenin önünden çekilmedi:

   “Sen öyle san, bey,” dedi. “Gıcır gıcır, yepyeni bir valiz bu. Hem, varsın eski olsun. Bir, iki yerini onarıp yamadık mı, al sana yeni bir valiz. Kıza veririz, kullanır. Fena mı? Valizi yok işte, çocuğun. Yolculukta kullanmasa bile içine öteberilerini koyar, saklar.”

    Aslında, hiç de fena olmazdı hani. Dediği gibi kızımıza bir valiz bile alamamıştık. Üç aylık bir maaşla bir çocuğu üniversitede okutmak, kolay mıydı? Ne yalan söyleyeyim, eşime de hak vermiyor değildim. Ama ne var ki, onurum valizi alıp gelmeme engel oluyordu. Valiz, çok da eskiye benzemiyordu. Rengini de çok beğenmiştim.

    Eşim, yine duramadı. Burnunu cama dayadı:

    “Bey, sence kim atmış olabilir bunu,” dedi.

    “Kim  atmışsa  atmış, Tülay  Hanım... Bize  ne? Aklından  çıkar artık, şu valizi. Gel, otur, işine bak. Yavaş yavaş sıkıntı basar oldu, bana.”

    “Tabiî sıkıntı basar...Senin de aklın valizde, çünkü. Haksız mıyım?”

    “Haklısın hanım...Benim de aklım valizde kaldı. Ama, ne çare... O valizin bize bir yararı olmaz,” diyerek ayağa kalktım.

    Daha fazla kendimi tutamadım. Yine Tülay’ın yanına gittim. İç geçirerek valizi seyretmeye başladım. Ceviz yeşili renkli valiz, daha bir albenili görünüyordu. Gözümü bir türlü ayıramıyordum, valizden. Gerçekten yeniye ve sağlama benziyordu. Onurumu çiğnesem, cesaretimi bir toplasam beş kat aşağı inip alacağım onu oradan... Ama, bir yandan da, ya beş kat yukarıya çıkarken kalbim tekler durursa, diye korkuyordum.

    Tülay Hanım, valize gösterdiğim ilgiden memnun olarak gülümsedi:

    “Ne dersin Niyazi Bey,” dedi.

    “Komşuların çok dedikoducu, Tülay Hanım. Öyle olmasalardı,” dedim.

    Tülay Hanım:

    “Yanlış anlamıyorum ya, Niyazi Bey,” dedi sevinçle.

    “Neden olmasın? Sen, çok istedin diye söylüyorum. Ama bak, çok eskiyse aldığın gibi yerine koyacaksın... Tamam mı,” dedim.

    Tülay Hanım, birden şaşırdı. Dahası telaşlandı:

    “Ne yani? Sen, şimdi benim inip almama mı istiyorsun? Dünyada olmaz, bu. Ben nasıl beş kat inip çıkarım, bey,” dedi.

    “Benim de kalbim  var,  Tülay   Hanım. Öyleyse, valizi unutalım gitsin.”

    “Neden unutalım ki, Niyazi Bey? Elimize böyle  bulunmaz bir fırsat geçmiş. Onu da tepelim mi, yani? Sen, şimdi iner, dinlene dinlene çıkarır, getirirsin onu. Ben de seni alt katta karşılarım...Olur, biter.”

    “Valizi en çok isteyen sensin, Tülay Hanım. Sen alıp getirirsen, tamam. Benim alıp getirmem söz konusu bile olamaz. Ben bunu yapamam.”

    “Sen erkeksin... Sen yapamazsan, ben hiç yapamam, Niyazi Bey.”

 “Öyleyse unutalım gitsin valizi, Tülay Hanım. Hem, pek öyle yeniye de benzemiyor. Rengi de hiç hoş değil, baksana. Üstelik, sapı da yok gibi.”

    “Mutlaka, Recai Beyin o şımarık karısı atmıştır bu valizi. Ya da şu karşıdaki üç koca eskitmiş varsıl dul. İkisi de hazır yiyici haspalar. Çöpe atacaklarına yolu yordamıyla  birilerine verseler, olmaz mıydı yani? Birazdan çöp karıştırıcıları damlarlar, buraya. Valizi bırakmazlar... Alır giderler. Hadi bey, onur yapma da, al getir şunu sen. N’olur. Eski de olsa, yeni de olsa, bize gerekli işte. Bir zahmet iniver aşağıya. Valizi başkaları alıp giderse sen de üzülürsün, ben de. Kimse alıp gitmeden, sen al gel, şunu. Hadi.”

    “Neden ben alıyorum, Tülay Hanım? Onu, en çok isteyen sensin. Git!.. Sen al, gel,” diyerek pencere kenarından  çekildim. Sıkıntıyla oturdum.

    “Bak... Onu alıp gelmediğine pişman olursun sonra, bey. Git!.. Al gel şunu, sen. Yoksa, valiz gidecek birazdan.”

    “Giderse gitsin... Ne yapalım yani, hanım.”

    “Giderse çok üzülürsün ama, bey.”

“Ben hiç de üzülmem, hanım. Neden üzülecekmişim ki?  Asıl, sen üzülürsün. Onu, en çok isteyen sensin. Çok isteyen getirir. Ben getirmem... Bilesin.”

    “Kızımızın bir valizi olsun istemez misin, bey?”

    “İstemez olur muyum? Tabiî isterim. İsterim de,” diyerek burnumu yine cama dayadım.

    “Bak bey, seninde gözün kaldı valizde. Hadi inat etme de, git!.. Getir şunu sen.”

    “Çıldırdın mı sen, hanım? Ben, dünyada yapamam bunu.”

    “Gurur yapıyorsun sen, Niyazi Bey. N’olur sanki alıp getirsen? Niyazi Beyliğinden beylik eksilmez... Korkma.”

    “Tamam... Ben gurur yapıyorsam sen getir, hanım.”

    “Merdivenlerden inip çıkmak ölüm bana. Yoksa, sana minnet bile etmem ya, Niyazi Bey... Son bu günlerde dizlerim daha çok tutuldu, sanki.”

    “Dizlerinde ne varmış ki senin? Asıl, komşularından çekiniyorsun sen. O kadar. Dizin mizin bahane,” diyerek kışkırtmaya çalıştım.

    Tülay Hanım, birden üzüldü. Ağlamaklı oldu:

    “İyi, tamam Niyazi Bey,” dedi. “Bir valiz için birbirimizi kırmayalım. En iyisi, çöp karıştırıcıları alıp gitsin. Biz de tartışmaktan kurtulalım.”

    “Haklısın hanım... Sen de, ben de onu alıp gelmekten utanıyoruz, çekiniyoruz. En iyisi, şu eski valizi unutalım, gitsin.”

    Tülay Hanım:

    “Eski falan değil o valiz, bey! Başkaları alınca da çok üzüleceğiz, bak göreceksin,” derken çöp kutusuna bir araç yanaştı.

    Skoda marka araçtan biri indi. Bu,  sokağımızın çöp karıştırıcılarından biriydi. İşini bilen birine benziyordu. Çöp kutusuna bakmadan önce valizi aldı.

    Ben de şaşkınlık ve pişmanlıkla:

    “Sonunda gitti işte,” dedim.

    Başka da bir şey diyemedim. Kalbim iyi değildi. Yeni bir kriz geçiriyordum, sanırım. Birden soğuk terler dökmeye başladım.

    Tülay Hanım da, başucumda:

    “Bey!.. Bey!.. Kendine gel, bey!.. Sakin ol!.. İlaçların neredeydi senin,” diyerek koşturup duruyordu.